Romeinse brug over de Guadiana

Ze is zo'n 790-792 m lang, ongeveer 7,1 m breed en zo'n 12 m boven het water, en rust op zestig bogen, waarvan drie eind jaren negentig zijn herontdekt. Oorspronkelijk overspande ze de rivier in twee delen, gescheiden door een middenpijler die een riviereiland gebruikte. Ze is gebouwd met een kern van opus caementicium, bekleed met bossageblokken van graniet, met overlaten tussen de bogen om bij hoogwater water door te laten en afgeronde ijsbrekers aan de bovenstroomse zijde.

Ze is een palimpsest: meer dan tweeduizend jaar hoogwater en conflicten hebben herhaalde herbouw afgedwongen, en de oorspronkelijke kenmerken zijn vooral in de aanloopstukken te herkennen. Haar strategische belang verklaart dat in 835 aan haar kop de alcazaba werd opgetrokken om de doorgang te beheersen; het werk van het laatste derde van de 19e eeuw gaf haar het huidige aanzien. Ze droeg het autoverkeer tot begin jaren negentig, toen de opening van de Lusitaniabrug het mogelijk maakte haar aan de voetgangers te laten.

In 1912 uitgeroepen tot nationaal monument en beschermd (RI-51-0000110), is ze opgenomen in het archeologisch ensemble van Mérida, UNESCO-werelderfgoed sinds 1993.